Casus 1: Meisje van 13
| Beginstuatie: Volgens de ouders heeft hun 13-jarige dochter haar gevoel afgesloten. Ze reageert vaak niet emotioneel of voelt niet wat een ander fijn zou kunnen vinden. Ook haar vriendin vindt haar niet heel sociaal naar haar toe.Facilitatie: Ik voel dat ze door haar aandachtsarme thuissituatie haar vuurtje van binnen zachtjes laat branden. Niet omdat ze geen gevoel heeft, maar omdat ze het op een laag pitje houdt. Zodat ze niet alles zo heftig voelt binnen komen. Ook om de emoties van de ander niet zo te voelen binnen komen. Hierdoor voelt ze ook de behoefte van de ander niet, maar wel haar eigen behoeftes. Ze verloochent zo zichzelf niet en crëert het lage pitje uit liefde voor haar zelf. Ze voelt heel goed dat ze kan kiezen in het Nu wanneer ze haar vuurtje (licht) weer voluit kan laten branden. Bijvoorbeeld daar waar ze wel oprechte aandacht krijgt. Daar waar het de moeite waard is. Zo hoeft ze nooit op haar tenen te lopen van zichzelf. Ik voel de sublieme oplossing voor haar zelf in haar situatie. Dat is zelfliefde. |
Casus 2: Meisje van 8
| Beginstuatie: Volgens de ouders is hun dochter onzeker en contactarm. Het duurt soms dagen voordat ze contact maakt met kinderen of volwassenen. Op de tweede dag was ze er wat verdrietig over. De ouders maken zich zorgen.Facilitatie: Ik voel dat dit meisje uit pure zelfliefde handelt en vraag haar hiernaar. Ze vertelt me dat ze al vaak heeft ervaren dat mensen en kinderen niet te vertrouwen zijn en zelfs vaak liegen. Ze zegt erbij: “En als ik dan zeg dat ze liegen, dan zeggen ze ook dat het niet waar is, terwijl ik voel dat ze het doen.”Dit kind heeft uit liefde voor zichzelf de keuze gemaakt om eerst goed te voelen of de ander echt te vertrouwen is en pas dan maakt ze contact. En ja, ze is de tweede dag verdrietig maar daar zit geen oordeel van haar aan. Dat is gewoon zo, punt. Op deze manier blijft dit meisje blij. En ja, haar broertje en zusje maken wel snel contact, maar die zijn anders dan dit hoogsensitieve meisje.
Ik ben bijna jaloers op haar. Zo vaak heb ik als kind mijn neus gestoten door alleen het mooie van iedereen te zien en dan later deden ze hele flauwe leugenachtige dingen naar mij toe. |
Casus 3: Jongetje van 8
| Beginstuatie: Volgens de ouders heeft hun zoon weinig vriendjes en lijkt heel onzeker. De juf op school en de judo-leraar beamen dit.Facilitatie: Ik voel een kind die heel goed weet wat hij wil en zichzelf niet verloochent. Ook dat hij heel erg in zijn eigen fantasie wereld leeft en op alles aan het letten was, behalve op de methodes en structuren van volwassenen.Facilitatie: Kaders en methodes begrijpt hij niet en hij doet er daarom niet aan mee, zonder boosheid of obstinate gevoelens. Wel een kwetsbaar en supergevoelig jongetje met veel vragen over alles wat leeft. Ik vraag hem of hij onzeker is. Hij zegt ja. Dan vraag ik: “Wat is onzekerheid eigenlijk?” Eigenlijk wist ik het opeens zelf ook niet meer. Daar kijkt hij heel verbaasd en haalt zijn schouders op. “Ik weet het niet”, zegt hij. We geven elkaar de high five want we weten het dus allebei niet. Bestaat het eigenlijk wel? Hier kan ik heel duidelijk de logische projectie van de ouders, juf en leraar voelen. Het jongetje vertelt dat hij maar één vriendje tegelijk om zich heen kan hebben en dat hij kiest voor een echte kameraad, die te vertrouwen is. En die heeft hij. Dit vriendje heeft hetzelfde spel en ze communiceren haast zonder woorden. Deze jongen kan bij mij weer even voelen dat hij precies goed is zoals hij IS en voelt zijn diepe wortels in zichzelf en met de aarde. Ik laat hem voelen hoe hij kan ademen naar zijn liefde en ziel en zeg hem dat hij altijd naar zijn eigen innerlijke veilige ruimte kan gaan. |
Casus 4: Meisje van 3
| Beginstuatie: De ouders vertellen dat hun dochtjertje haast alleen nog maar “wil niet” kan zeggen. Ook is ze vaak boos en tegendraads. Vooral thuis en niet op de peuterspeelzaal.Ik voelde van te voren al dat ze vanuit haar wiegje al heel erg was geschrokken van alle emoties van haar ouders samen. Ze besloot om zich niet helemaal te openen voor haar ouders zolang de ouders zich niet helemaal voor zichzelf hadden geopend. Haar ouders hadden veel ruzie en pijn van binnen en ook van hun eigen afwijzing. Het meisje laat haar eigen liefde wel stromen en hierdoor komt ze goed voor zichzelf op. Een pittig klein meisje. Ze houdt onvoorwaardelijk van haar ouders en van zichzelf. Ook laat ze me voelen dat ze niets zelf mag beslissen, terwijl ze al zoveel weet en een echte smaak en wens heeft. Ze vindt het een onrecht dat haar moeder bij het opstaan ‘s ochtends bepaalt welke kleren ze aan moet trekken, bepaalt wat ze eet, waar ze speelt en met wat. Dat ze naar peuterschool moet en dat opa en oma meebeslissen in wat goed voor haar is. Dit meisje voelt dat het allemaal beklemmende structuren en overbezorgdheid zijn. Na mijn adviezen over het aanbieden van opties aan het kind en het vertellen van mijn ervaring van de facilitatie, gaat de moeder aan de slag. Binnen een week is het meisje niet meer bozig en Nee zeggend. |
Casus 5: Meisje van 10
| Dit meisje gedraagt zich volgens haar ouders wat bozig naar zichzelf tijdens het spel.Facilitatie: Bij het verbinden met haar ziel voel ik dat ze overstroomt van liefde voor zichzelf en hierdoor ook voor haar omgeving, medemens en kind. Haar wens is dat iedereen blij en zichzelf is. Ze voelt ook dat dit niet altijd zo is. Ik zie haar op het hockeyveld. Ze is lekker aan het spelen en er staan veel ouders aan de kant te kijken. Ze slaat een keer mis en is in mijn beleving bozig op zichzelf en teleurgesteld. Mijn mind zegt: “faalangst”. Haar ziel vertelt mij dat ze heel graag voor de kinderen en ouders raak had geslagen, want dan was iedereen gelukkig. Bij mij in de werkkamer vertelt ze dit ook verbaal. Ik vraag haar: “Voor wie hockey jij, is het voor je eigen ontspanning?’ Ze zegt ja, voor mezelf. Ik doe een verbeeldingsoefening met haar, zodat ze kan voelen hoe het is wanneer ze echt voor zichzelf speelt. Daarover wordt ze heel blij en besluit om voor haar eigen plezier te gaan spelen en niet voor een ander. |
Wat zo belangrijk is voor het succesvol begeleiden van deze kinderen, is dat er gevoelsmatig contact wordt gemaakt met de innerlijke bewustzijnswerkelijkheid van waaruit het gedrag tot stand komt.
Om onbevooroordeeld te kijken en te voelen, moet je vooropgezette verwachtingen en ideeën loslaten. Je kunt pas contact maken met een ander (wie dan ook) als je eerst alles loslaat wat je meent te weten over die ander. Pas dan is er ruimte voor een voelend aanwezig zijn in het nu. Dat is tevens een heel mooie manier om iemand welkom te heten, omdat je dan werkelijk open staat voor zijn of haar ziele-energie.