Wanneer een kind wordt gezien als een volwassen ziel, wordt het automatisch gezien als heel en compleet. Dat heeft nogal een impact op een kind. Wanneer een kind benaderd wordt vanuit de visie dat het ´gevormd´ moet worden of ´opgevoed´ dan krijgt het al bij voorbaat niet de kans om de cadeau´s waarmee het naar de aarde is gekomen te laten zien. Een kind wat van het begin af aan leuk moet zijn, aardig moet zijn, beleefd moet zijn, lief moet zijn, moet luisteren en gehoorzamen, netjes moet eten, het goed moet doen op school, moeten sporten, piano moet spelen, vegetarisch moet eten, spiritueel moet zijn, deelt zichzelf op in delen en ziet zichzelf niet langer meer als heel en compleet. Wanneer het kind wordt geprezen om wat het goed doet en wordt gestraft om wat het fout doet, leert het kind automatisch dat het ene deel van zichzelf wel acceptabel is en het andere deel niet. Zelfs alleen positieve motivatie leert het kind dat het ene deel goed is en het andere deel van zichzelf maar genegeerd moet worden. Zo versplintert het kind zichzelf in delen en vergeet dat het heel en compleet ter wereld kwam. Uiteindelijk groeit het kind op met de overtuiging dat het bestaat uit goede en foute delen en is daarmee van harte welkom geheten in het dualistische principe. Dit wordt nog sterker beïnvloed wanneer het kind te maken krijgt met schreeuwende ouders of ouders die hier en daar nog een tik uitdelen. Niet alleen leert het daarmee dat het opgedeeld kan worden in delen die goed en fout zijn, daarnaast leert het dat het de foute delen moet straffen om er geen last van te hebben. Goed voorbeeld, doet goed volgen.
Een ouder die schreeuwt, afkeurt, slaat of erger, zorgt ervoor dat het kind op dat moment het lichaam verlaat. Het besluit letterlijk dat dit geen prettige plek is om te zijn en verdwijnt in andere sferen. Natuurlijk zien we nog steeds het menselijke kind, boos, angstig of verdrietig, maar de eenheid is verbroken en een deel van het kind heeft zichzelf afgesplitst. Een nieuw getraumatiseerd deel is ontstaan. Wanneer het kind niet aanwezig is in het lichaam, kan het niet langer contact maken met de eigen ziel, omdat ieder contact met de ziel alleen in het lichaam kan plaatsvinden. Daarmee is voor een moment het contact verbroken en dat is in zichzelf een traumatische ervaring. Het brengt het gevoel naar voren van verloren zijn, eenzaam, onveilig, niet langer geliefd en het verlangen naar ´thuis´ wordt gevoed. Het tegenstrijdige is dat thuis al bij het kind was, maar het kind is letterlijk het eigen huis (lichaam) uit geslagen, geschreeuwd, gemanipuleerd of gedreigd. Wanneer dit vaak genoeg gebeurt leert het kind dat het veiliger lijkt om permanent buiten het lichaam te gaan wonen, het verbreekt het contact met de ziel en het leert te gaan overleven in een wereld die bedreigend en naar overkomt in plaats van te leven in een wereld voor nieuwe wonderen en mogelijkheden.
In heel zware gevallen zie je het overduidelijk. Mensen met een meervoudig persoonlijkheidssyndroom zijn genoodzaakt geweest om als gevolg van zware mishandeling zoveel delen van zichzelf af te splitsen dat de mens psychisch volslagen uit balans raakt.
Buiten het lichaam leven, niet in staat zijn om volkomen gegrond door het leven te gaan, niet de eenheid voelen in het zelf, uit balans zijn, niet kunnen manifesteren of genieten van het leven, bang zijn voor de eigen overgevoeligheid, enorme heimwee naar thuis hebben of zelfs twijfelen of het leven op aarde nog wel moet worden voortgezet, zijn allemaal kenmerken die deze kinderen later als volwassenen gaan vertonen. En voor sommige volwassenen onder ons, zijn het meer dan herkenbare kenmerken van het huidige bestaan.
Gezien al het bovenstaande snap je wellicht dat ik constant hamer tijdens sessies en workshops, op de connectie met de eigen ziel. Het is de kortste weg terug naar onvoorwaardelijke liefde, balans, eenheid en compassie. Van daaruit kunnen alle wonden moeiteloos worden geheeld, omdat weer uitgegaan wordt van heel en compleet zijn in plaats van ziek, zwak, misselijk en gebroken.
Stel dus dat je het kind kan zien als heel en compleet. Stel dat je in het kind die volwassen ziel herkent. Wellicht komt dit kind je laten zien wat het is om in connectie met je eigen ziel te leven en kan jij het kind laten zien welke mooie dingen we hier op aarde met elkaar gecreëerd hebben en hoe daar van te genieten. Zou het dan niet een heel mooi spel van uitwisseling kunnen worden?
(Anita Boom)Mijn man en ik hebben samen een dochter van inmiddels 14. Wij begonnen ons te realiseren toen ze 8 was dat het hele opvoedsysteem niet werkte. Wanneer wij haar in een bepaalde vorm wilde dwingen, zette ze al stekels op en het gevolg was dat wij onszelf een stel dreinende kinderen vonden op zoek naar ons gelijk en dat wij die strijd alleen konden winnen als we nog meer gewicht en overmacht in de schaal zouden gaan leggen. De maat was voor ons vol. Zo behandelden we elkaar niet en het leek bizar om degene waar we allebei zo diep van hielden wel zo te gaan behandelen. Wij stelden haar dus voor om te stoppen met opvoeden. Wanneer wij haar als volwassen ziel verder zouden erkennen, zou het zinloos zijn om te straffen of haar te dwingen zichzelf te gedragen zoals wij dat wilden. We legden haar uit dat dit wel zou betekenen dat ze een heel groot stuk verantwoording nu zelf moest gaan dragen. Zij zou net zo verantwoordelijk zijn in huis voor een goede sfeer, harmonie en communicatie. Nu lijken dat heftige woorden om tegen een kind van acht uit te spreken, maar geloof me, als je de intentie hebt om rechtstreeks met de ziel van het kind te communiceren, dan begrijpen ze wonderwel waar je het over hebt. En zo niet, dan zal de ziel de tijd nemen om het kind in haar eigen woorden, beelden en dromen uit te leggen wat je hebt gezegd. Vandaar dat onze dochter dus zei:”Papa, mama, daar wil ik nog even een nachtje over slapen”. Een paar dagen later kwam ze op het voorstel terug en zei dat ze het graag zo wilde gaan doen.
De eerste maanden liepen wij fors tegen onze eigen geloofssystemen aan. Een kind moet toch dit en dat en zus en zo! En als het niet doet wat we zeggen, dan wordt het een losgeslagen boel. Hoe zal ze zich bij anderen gaan gedragen? Het leerde ons echter ook om werkelijk te gaan luisteren naar wat onze dochter te zeggen had. Het lijkt iets kleins, maar een kind wat zondermeer zichzelf kan uitspreken, zonder dat een bemoeizuchtige ouder direct met eigen mening en goede raad hen in de reden valt, leert ook goed naar zichzelf te luisteren. Als ik nu kijk naar haar is het een gegronde, zelfstandige jongedame, die absoluut spiritueel in het leven staat, maar wars is van alles wat haar te zweverig overkomt. Ze heeft contact met haar eigen ziel, communiceert daarmee, heeft haar eigen ervaringen en vraagt aan ons alleen die dingen die ze verduidelijkt wilt hebben omdat ze het niet snapt of volkomen vreemd vindt hoe mensen reageren. Het is waar, sommige dingen snapt ze niet. Als iemand op een reclamefilm vertelt dat ze zich schuldig voelt omdat ze chocolade heeft gegeten, komt direct de vraag van onze dochter naar voren:”Waarom zou je, je schuldig voelen als je iets lekkers eet?” Het is bijna zonde om dat uit te gaan leggen!
Wanneer je het kind ziet als een volwassen ziel, kan je ook niet langer een kind als onschuldig of zielig zien. Je zal gaan merken dat je stapje voor stapje te maken gaat krijgen met een sterk eigen individu met een eigen mening en een enorm gevoel voor zelfstandigheid. Het betekent niet langer dat alles te vergoelijken is en het vraagt om duidelijke eigen grenzen van de ouder. Immers welke grenzen wil je anders aangeven, wanneer je zoon of dochter ze overschrijdt? Het was makkelijk om de regels uit de maatschappij , de school, je eigen ouders of uit boeken te halen, maar het wordt lastiger als je alleen nog maar de regels kunt hanteren die nu ter zake doen. Als je de ´waarom vragen´ van het kind alleen maar kunt beantwoorden met:”Omdat het zo is”, dan heb je al een zwaktebod gedaan. Als je dezelfde ´waarom vraag´ alleen maar beantwoordt met een hoop onzinnige geloofssystemen uit de maatschappij zoals:” Je kunt alleen iets belangrijks worden in de wereld als je goed oplet op school”, dan heb je datzelfde patroon als waarheid verkondigd aan het kind. In het beste geval weigert het kind je te geloven en zit jij maandelijks op school met de leerkracht te verzinnen wat de volgende regel zou kunnen zijn die je het kind op de mouw gaat spelden.
Wanneer je het kind ziet als een volwassen ziel, dan is het enige wat indruk maakt:” Ik wil niet dat je de muziek zo hard zet, omdat ik geen zin heb mee te luisteren naar jouw muzikale voorkeuren”. Oftewel, dit is mijn grens, het doet mij geen goed of ik vind het wel of niet belangrijk. Of daarmee het pleit is beslecht ligt eraan hoe authentiek en in balans jezelf bent. Mijn ervaring is namelijk dat alles wat ik van mijn dochter vroeg tegemoet werd getreden met haar welwillendheid als ik vanuit echtheid sprak. Wanneer ik haar tegemoet trad met een hoop verhalen en onzin, dan kon ik hetzelfde terugkrijgen.
Je begrijpt dus al dat het belangrijk is dat jij weet wie jij werkelijk bent en dat jij echt bent of bereid bent dat uit te zoeken in het spel met jouw kind samen. Ben je bereid om dan open te zijn en eerlijk? Kan je terugkomen op een sacherijnige bui, vertellen dat het niet de waarheid is en samen met het kind kijken naar een vervolg. Oftewel durf je samen met het kind in het onbekende zwembad te duiken en te gaan zwemmen, zonder doelstellingen, je angsten niet bij het kind neer te leggen en te gaan kijken hoe jullie je samen ontvouwen in een leven vol wonderen en nieuwe avonturen?
Je zou zomaar kunnen gaan ontdekken dat er niets is om te vrezen, dat kinderen een wonderbaarlijke manier hebben om in contact met je te komen en te blijven en dat ze op kunnen groeien naar zelfstandige, in balans zijnde, hele en complete volwassen mensen, die in diep vertrouwen met hun eigen ziel kunnen samenleven op aarde. Welk mooier voorbeeld zijn zij dan voor de generatie die na hen komt; onze kleinkinderen? Want zoals mijn Rotterdamse betovergrootmoeder al rondbazuinde:” Een goed kind regeert z´n eigen”. En zo is het.
Anita Boom
www.tremendra.com